Volgens het besluit en rapport inzake geneeskundige verklaringen, uitgegeven door de Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot bevordering de geneeskunst (KNMG),  is de behandelend arts niet de aangewezen persoon om schriftelijk of mondeling geneeskundige verklaringen af te geven omtrent gezondheid, ziekte, invaliditeit, arbeidsongeschiktheid, toewijzing van voorzieningen, enz. van zijn patiënten. Ook verklaringen omtrent spreekuurbezoek en informatie over persoonlijke eigenschappen of omstandigheden van de patiënt mogen in dit kader evenmin door de behandelend arts worden verstrekt. Voorzover de instelling, welke een verklaring nodig acht, geen genoegen nemen met een verklaring van de patiënt zelf, dient zij hiervoor, ter wille van de voor alle betrokken noodzakelijk geachte objectiviteit, een keurend of controlerend geneesheer aan te wijzen.

De behandelend arts is veelal onbekend met de criteria welke moeten worden gehanteerd om tot een juiste afweging te komen, die nodig is om het doel waarvoor de geneeskundigheidsverklaring wordt gevraagd, te kunnen beoordelen. Bovendien mag van de behandelend arts, die een bijzondere vertrouwensrelatie met zijn patiënt heeft, niet worden gevraagd dat hij van zijn oordeel in een geneeskundige verklaring blijk geeft, omdat het de vertrouwensrelatie zou kunnen schaden, indien het oordeel niet gunstig voor de aanspraken van de patiënt/cliënt zou zijn.